Warning: call_user_func_array() expects parameter 1 to be a valid callback, function 'idealtheme_fun_google_fonts' not found or invalid function name in /home/kollekti/public_html/wp-includes/class-wp-hook.php on line 286
 برکلی در دهه شصت | مارک کیچل | آمریکا | ۱۹۹۰ | ۱۱۸ دقیقه

BERKELEY IN THE SIXTIES | MARK KITCHELL

«آینده‌ها و شغل‌هایی که انتظار دانشجویان کنونی آمریکا را می‌کشد، خراب آبادی اخلاقی و فکری است. این بهشت پرزرق و برق مصرف‌کنندگانْ ما را به گونه‌ایی تربیت می‌کند که کودکانی حرف‌شنو باشیم. اما اقلیت مهمی از مردان و زنان که امروز قدم پیش گذاشتند ترجیح می دهند بمیرند، اما نرمالیزه، غیرضروری و بی‌ربط نشوند.»

جنبش دانشجویی دهه‌ی شصت، مشخصاً در دانشگاه برکلی، تاثیر ماندگاری در زندگی نسل بعد از خود، و حتی تاریخ آمریکا داشته است؛ از پافشاری بر حق آزادی بیان (در اوج مکارتیسم)، تا همراهی با جنبش سیاهان، جنبشی کردن مخالفت با جنگ ویتنام، و مخالفت با تجاری‌سازی دانشگاه و ازخودبیگانگی روزافزونی که جامعه آمریکا تجربه می‌کرد، همه از دستاوردهای یک دهه فعالیت دانشجویان در دانشگاه برکلی بودند.ا

این چهارشنبه به تماشای مستندی می‌نشینیم که ساختش شش سال طول کشید و در کنار تصاویر آرشیوی با پانزده فعال دانشجویی آن زمان مصاحبه کرده‌ است. «برکلی در دهه شصت» روایت پویا و وفاداری از واقایع آن زمانِ دانشگاه، و زندگی‌ها و دغدغه‌های دانشجویان ارائه می‌دهد.

با دیدن این فیلم می‌خواهیم از چشم انداز امروز خود به نسلی نگاه کنیم که کمر به تغییر تمام مناسبات جهان بسته بود. فصل مشترک‌های آن‌ها و خودمان را دنبال کنیم و فراز و نشیب‌های آن‌ها را آینه‌ای قرار دهیم برای فهم بهتر مسائل امروزمان. چنانچه طرح، مطلب ، یا ویدئویی درباره‌ی تاریخ جنبش‌های دانشجویی در قرن بیستم داشتید به همراه بیاورید.

شش و نیم شروع خواهیم کرد و چنانچه متن یا ایده ای درباره ی موضوع فیلم یا خود کارگردان دارید آنها را به همراه بیاورید تا با هم به اشتراک بگذاریم.

  • گزارش جلسه

    چهارشنبه‌ی این هفته به تماشای فیلم «برکلی در دهه‌ی شصت» نشستیم که مستندی وقایع‌نگارانه است درباره‌ی جنبشی دانشجویی‌ که دانشجویان و اساتیدِ دانشگاه برکلی به راه انداختند و از نامدارترین جریان‌های دانشجویی تاریخ قرن بیستم قلمداد می‌شود. در نشست و گفت‌وشنودی که طبق وعده بعد از تماشای فیلم به پا شد، در وهله‌ی نخست کوشیدیم میان روند وقایع و روایتی که فیلم از آن‌ها به‌دست می‌دهد تمایز بگذاریم؛ زیرا از همان آغاز این نقد پیش کشیده شد که فیلم در روایت وقایع سرراست و روراست نیست و به خوانشی تک‌وجهی و نتیجه‌گیری‌ای غریب دامن می‌زند. به‌ویژه اینکه در توصیف رابطه‌ی این جنبش با جنبش «هیپی‌گرایی» در امریکا اغراق می‌کند و گویی فرجام آن را در همین ادغام بازمی‌نماید. بدین‌ترتیب سیر وقایع را یک‌به‌یک برشمردیم: از اهداف و خواسته‌های جنبش –یعنی احقاق حقوق مدنی، آزادی بیان و حقوق زنان- گرفته تا اثربخشی آن در جنبش ضدِّ جنگ ویتنام، جنبش آزادی‌بخش سیاهان، جنبشی که علیه لغو قرارداد‌های تبعیض‌آمیز هتل‌ها برای شرایط کاری سیاه‌پوستان به راه افتاد، رابطه‌ی جنبش دانشجویی برکلی با حزب پلنک‌های سیاه که مبارزان رادیکال علیه تبعیض نژادی آن دوران بوده‌اند و در آخر تأسیس پارک مردم و تسخیر فضاهای مشاع در دانشگاه. همچنین این تلقی طرح شد که جنبش برکلی نتوانسته است به‌لحاظ ایدئولوژیک صورت‌بندی ماهوی مشخصی از خود ارائه دهد و به‌همین خاطر مشمول نوعی تهی‌بودگی معنایی است، -رویکردی که در برخی از مصاحبه‌های خود فیلم هم یافتنی بود-؛ درمقابلِ این رویکرد پاسخ داده شد که هیچ جنبش اجتماعی‌ای نمی‌تواند بی‌معنا باشد و نقش‌آفرینی‌های متعددِ این جنبش نشان از اشاعه‌پذیری رویکردهای اصلی آن و انعطاف‌پذیری‌اش در مواجهه با وقایع تاریخی دوران است، و به‌همین‌رو در مواجهه با وقایع جدید همواره نقشی تازه ایفا کرده است. این بن‌مایه‌ی گفت‌وگوهای بعدی را فراهم آورد و مسئله‌ی محوری گفت‌وگو شد. در این حین، این تلنگر نیز گوشزد شد که مشکلات زمانه‌ایِ برکلی در وضعیت کنونی خود ما نیز یافتنی است و این طرح‌اندازی تازه واسطه‌ای شد تا نیم‌نگاهی به عاملیت هم‌اکنون‌ درانفعال‌مانده‌ی اجتماعی خودمان بیندازیم و بهانه‌ای شد تا در فرصت‌یابی‌های اجتماعی در راستای احیاء این توانش‌ها بازبیندیشیم.

    پیوندها