Warning: call_user_func_array() expects parameter 1 to be a valid callback, function 'idealtheme_fun_google_fonts' not found or invalid function name in /home/kollekti/public_html/wp-includes/class-wp-hook.php on line 286

 


اکران پانزده | گوران اولسون | گزیده قدرت سیاه | ۲۰۱۱ | ۹۳ دقیقه
در سالهای اخیر جنبش «جان سیاهان مهم است» بار دیگر خشونت و تبعیض سیستماتیک علیه بخشی از جامعه، و شیوه‌های جدیدی برای مقابله با آن را به نمایش گذاشت. یکی از سوالات پیش روی این جنبش این است که حقوق سیاهان، یا قدرت سیاهان؟ حقوقی که روی کاغذ به دست آمده باشد، بدون پشتوانه ای که بتواند در خیابان از آن محافظت کند چه فایده ای دارد؟ اقلیت های محروم مانده چطور می توانند خود را به گونه ای سازماندهی کنند که توانایی مقابله با سرکوب قدرت متمرکز را داشته باشند؟ نقطه ضعف های طرف مقابل و نقاط شکست داخلی جنبش کدام است؟
فیلم «گزیده ی قدرت سیاهان» آرشیو دیده نشده ی مبارزات این جنبش را از آغاز تکوین آن در سال ۱۹۶۷ تا افول آن در سال ۱۹۷۵ تصویر می‌کند. در این فیلم استوکلی کارمایکل، لوتر کینگ، فرد همپتون، آنجلا دیویس، هیویی نیوتون، در کنار محرومیت های روزانه ی سیاهان به تصویر درآمده اند، و از چشم انداز امروز شرحی به آنان اضافه گشته است.
جمعه می خواهیم ببینیم که ضرب واژه ی درست مانند «قدرت سیاهان» تا چه حد می تواند در مرزبندی یک جنبش اعتراضی، و در تعیین مرزها و اولویت های آن موثر باشد. تشکیل اجتماعات میان محرومان چه تاریخی در پشت خود دارد و چطور می تواند به خودباوری و قدرت گروه های محروم کمک کند.

گزارش جلسه اکران:
در اکران مستند جمعه سیزدهم اسفندماه، فیلم-جستار فیلمساز سوئدی را درباره ی جنبش اعتراضی سیاهان در آمریکا دیدیم. نوار میکس قدرت سیاه از سال ۱۹۶۷ آغاز می شود، زمانی که استوکلی کارمایکل مرحله ی بعدی مبارزات سیاهان را پس از جنبش عدم خشونت مارتین لوتر کینگ تبیین می کند. «قدرت سیاه» جایگزین مقاومت منفعلانه می شود تا اجتماع سیاهان به توان و نیروی اجتماعی درون خود اتکا کند. در سال ۶۸ با ترورهای متعددی که صورت می گیرد، «سنگ ها از دهانه ی غار کنار می روند» و درگیری به سطح خیابان ها کشیده می شود. پلنگ های سیاه سازمانی مسلح هستند که برای دفاع سیاهان در برابر خشونت سیستماتیک و پلیسی شکل می گیرند. این گروه همچنین برنامه های آموزشی و بهداشتی و حقوقی برای اجتماع سیاهان در سرتاسر آمریکا تشکیل می دهد. در ادامه برخی دادگاه های سیاسی، زندگی های روزمره، چهره های کلیدی مانند آنجلا دیویس، و کتابفروشی سیاهان را می بینیم. تا در اوایل دهه ی هفتاد سیاست مقابله از بیرون جای خود را به فروپاشی درونی جنبش سیاهان می دهد. مواد مخدر به شکل سازمان یافته در میان آنها توزیع می شود، اسلحه های ارزان و دستی برای خلافکاری جایگزین سلاح هایی می شود که برای دفاع از اجتماع به کار می رفت، و در نهایت امکان برگزاری تظاهراتی با پانصد نفر نیز بعید به نظر می رسد. جنبش به چه اشکالی به حیات خود ادامه می دهد؟ موسیقی هیپ هاپ و دیترویت تا چه حد وارث این مبارزات است؟ ناسیونالیسم سیاه، و ناسیونالیسم آفریقا تا چه اندازه گرایشات انقلابی آن زمان را تحریف کرده اند؟ و تکلیف امروز که طرف مقابل «همان یک یا پنج درصد» تا این حد قوی تر شده، چیست؟ در پایان فیلم یادآور می شود که اگر کسی به وضعیت فعلی دنیا بنگرد چه بسا بگوید «نمی خواهم از خواب بیدار شوم، نمی خواهم از رختخوابم بیرون بیایم، زیرا ثروتمندان پولدارتر می شوند»،  اما «فرصت خستگی نداریم، استراحت کن، به مسافرت برو، ولی اینجا بحث بر سر یک کار یک عمره است… ما باید درباره ی آن پنج یا یک درصدی که دنیا را در کنترل خود گرفته اند یک کاری انجام دهیم.. خیلی کارها باید انجام دهیم و کسی هم به آدم پاداش نمی دهد. مهم این است که وقتی پیر شدی و مردی دنیا برای بچه هایت جای بهتری شده باشد، و اگر خودت فرزندی نداشتی، دنیا برای دیگران بهتر شود»