Warning: call_user_func_array() expects parameter 1 to be a valid callback, function 'idealtheme_fun_google_fonts' not found or invalid function name in /home/kollekti/public_html/wp-includes/class-wp-hook.php on line 286

 


اکران هشت | کوستا گاوراس | اعتراف | ۱۳۷ دقیقیه | ۱۹۷۰
آیا سینمای سیاسی نیست؟ آیا سینما با تمام مکانیسم های دیالکتیکی تصویرسازی و مونتاژ و نمایش در هیچ حالتی می تواند «غیرسیاسی» باشد؟ پس آنچه به عنوان سینمای سیاسی می شناسیم چه وجه مشخصه ای دارد؟ آیا مساله بر سر روایت یک مبارزه ی سیاسی در قالب الگوهای روایی غالب سینما است تا به توده ای از مردم آگاهی بخشی شود؟ چه نمونه هایی از سینمایی سیاسی در ذهن شما وجود دارد؟
در راستای این پرسش های تصمیم گرفتیم فیلمی از کوستا گاوراس ببینیم، به نام «اعتراف» که بین دو فیلم زد (۱۹۶۹) و حکومت نظامی (۱۹۷۲) ساخته است. در این فیلم که بر اساس زندگی واقعی مبارز اهل چکوسلاواکی آرتور لاندن ساخته شده است، با شنود و تعقیب و گریز، گروگان گیری و شستشوی مغزی مواجهیم و همچنین ایو مونتانی که برای ایفای این نقش پانزده کیلو وزن کم کرده است.
به بهانه ی این فیلم همچنین می خواهیم ببینیم نقد توتالیتاریسم چگونه از سینمای ضدکمونیستی منفک می شود. و به پروژه ی دراز مدت کوستا گاوراس بیشتر می اندیشیم، تریلر سیاسی آیا به واسطه ی محتوای خود می تواند حائز اهمیت باشد؟ دراماتیزه کردن یک فرایند مبارزه ی سیاسی چه نتایج و عواقبی خواهد داشت؟ فیلم سیاسی، با فیلم سازی به شیوه ی سیاسی چه تفاوتی دارد؟ و در نهایت سعی می کنیم به دقت نظر گاوراس در بازسازی شیوه های مبارزه ی سیاسی بپردازیم.