Warning: call_user_func_array() expects parameter 1 to be a valid callback, function 'idealtheme_fun_google_fonts' not found or invalid function name in /home/kollekti/public_html/wp-includes/class-wp-hook.php on line 286
بازی جنگ | پیتر واتکینز | ۱۹۶۵ | ۴۸ دقیقه

THE WAR GAME | PETER WATKINS

واتکینز در مورد «بازی جنگ» می گوید: « در دهه شصت، تلویزیون‌های بریتانیا از بحث درباره مسابقه تسلیحاتی، خودداری می‌کردند و درباره‌ی تاثیرات سلاح‌های هسته‌ای که بخش عظیمی از مردم درباره آن کوچکترین اطلاعی نداشتند، سکوت کرده بودند. به این دلیل من به بی‌بی‌سی پیشنهاد کردم که اگر ما بخش کوچکی از منطقه کنت در جنوب شرقی انگلستان را به عنوان نمونه کوچک(میکروکاسم) بریتانیا درنظر بگیریم، من شروع جنگ هسته‌ای بین ناتو و اتحاد جماهیر شوروی را پس از حمله اتمی شوروی به بریتانیا، نشان خواهم داد.» بازی جنگ اگرچه موفق شد، جایزه ویژه فستیوال ونیز ۱۹۶۶، جایزه اسکار بهترین فیلم مستند سال ۱۹۶۶ و جایزه بهترین فیلم مستند بلند بریتانیا را به دست آورد، اما فیلم اجازه پخش تلویزیونی پیدا نکرد و تنها بعد از بیست سال توقیف در سال ۱۹۸۵ نمایش داده‌شد. جان لنون در مصاحبه‌اش در سال ۱۹۶۹ بر تاثیر پیتر واتکینز و فیلم بازی جنگ او بر فعالیت‌های صلح طلبانه اش اشاره کرده‌است. وی گفت که پیتر واتکینز در نامه‌ای برای او نوشت: «آدم‌هایی در موقعیت تو مسئولیت دارند که از رسانه‌ها برای صلح جهانی استفاده کنند.» لنون همچنین گفت که او بعد از دریافت این نامه، سه هفته نشسته و درباره آن فکر کرده‌است.

  • گزارش جلسه اکران

    اکران ۳۷ نخستین اکران ما در فضای جدید بود. فیلمی که دیدم بازآفرینی فاجعه‌ای بود که هنوز رخ نداده: عواقب شروع یک جنگ هسته‌ای در اوج جنگ سرد. از نخستین اکران‌ها، با ایده‌ی reenactment درگیر بوده‌ایم: به ویژه در فیلم بازی آدمکشی بازآفرینی قتل عام تاریخی در اندونزی را دیدیم که مانند تمام نمونه‌های دیگر علاوه بر فرایند درمانی بازآفرینی (مانند آنچه در فیلم‌های هیچکاک یا نظریه ی روانشناسی اتفاق می‌افتد) با تاثیر متقابل سینما و تاریخ درگیر هستند.
    اما فراتر از این فرایند روایی، فیلم واتکینز با بازخورد خوبی از جانب جمع ما مواجه نشد. نخست نگاه اروپامحور فیلم توجه ما را جلب کرد. سناریوهای دیگری را می‌شد پس از آغاز جنگ هسته‌ای تصور کرد، مانند تصرف آمریکای لاتین یا سایر کشورهای قابل سکونت و نسبتاً امن. یا تصور نتایج چنین جنگی را برای کشورهای توسعه نیافته دشوار به نظر می‌رسد. البته از سوی دیگر، برخی از ما بر این باور بودیم که محتوای فیلم قرار نیست تمام رنج ها را کاملاً پوشش دهد، و ملاک ما برای سنجش فیلم باید شیوه‌ی بیان همان چیزی باشد که برای تصویرسازی انتخاب کرده. بنابراین اتهام اروپامحوری به فیلمی که برای مصرف اروپایی ساخته شده می‌تواند اندکی زیاده روی در رویکرد پسااستعماری ما به حساب بیاید.
    نکته‌ی دیگری که توجه ما را به خود جلب کرد، رویکرد توصیفی فیلم بود. در بازی جنگ عواقب چند انفجار هسته‌ای را بر روی مردم می‌بینیم، اما هرگز صحبتی از مناسبات قدرت و غیرعقلانی نهفته در پشت چنین فاجعه‌ای به میان نمی‌آید. در فقدان پیوند با کلیت، چنین رنج و فاجعه‌ای می‌تواند در نهایت به تثبیت جایگاه قدرت به عنوان یگانه نقطه ی قابل اتکا در برابر چنین تهدیدی منجر شود.
    سپس به مقایسه‌ی تصویری که در این فیلم از رنج ارائه می‌گردد، با رنج‌های ملموسی پرداختیم که امروز تجربه می‌کنیم. البته مساله بر سر سبک سنگین کردن و روی ترازو قرار دادن رنج و مصیبت نیست، با این وجود، رنجی که امروز از سر می‌گذرانیم بسیار فرّار، نامرئی، و بیان ناپذیرتر از تصویرسازی شصت سال پیش نسبت به وقوع فاجعه است. شاید حقیقتاٌ فاجعه استمرار همین وضع روزمره باشد که ظاهراً هیچ برون رفتی به ما ارائه نمی دهد. الگویی که برژینسکی در جنگ سرد پیاده کرد، نظامی کاملاً ماشینی که در صورت بروز حمله از جانب طرف مقابل بدون هیچ مداخله‌ی بشری و به شکلی بازگشت ناپذیر، تهاجمی قوی‌تر را آغاز می‌کند، امروز فراتر از رقابت تسلیحاتی میان ابرقدرت های جهان، تمام ابعاد زندگی ما را در بر گرفته: این ایده که می توان تمام رفتارها و خواست‌ها و میل‌های تک‌تک آدم‌ها را با ماشین ها و با استفاده از الگوهایی بدون دخالت هیچ انسانی کنترل و هدایت کرد. ذهنیتی‌که عینت بخشی به آن چندان توفیری با تصویرسازی پیتر واتکینز در این فیلم نداشته‌است.

  • برای  دریافت فیلم «بازی جنگ» و زیرنویس آن با نشانی ایمیل film.kollective@gmail.com تماس بگیرید.