پیروزی اراده |  لنی ریفنشتال | ۱۹۳۵ | ۱۱۴ دقیقه
«فاشیسم زیباشناختی کردن سیاست است»
در اکران ۳۲ فیلمی از ارسون ولز دیدیم که بیشتر شبیه به یک آزمایشگاه بود، فضایی تصمیم ناپذیر که در آن مرز بین تصویر و واقعیت مخدوش می شود (شبیه به پروژه ی جنگ دنیاهای ولز که در فیلم نیز به آن اشاره شد). در اکران های بعدی نیز رابطه ی میان تصاویر دیالکتیکی و ختم ریشه ای گذشته را در فیلم های کریس مارکر دنبال کردیم. اما این فضای تصمیم ناپذیر اگر در قالب رهایی بخش مفصل بندی نشود، مناسب ترین فضا را برای رشد ارتجاع فراهم خواهد کرد. به همین اعتبار می گویند فیلم «پیروزی اراده» بر مبنای ساختار حزب نازی و کنگره ی نورمبرگ تولید نشده، بلکه ساختار حزب بر مبنای این فیلم شکل گرفته است، زیرا فاشیسم پیش از هر چیز به گریزهای غیرعقلانی به وهم و پندار وابسته است. با این حساب مرز بین فرهنگی که عرصه ی پیکار تلقی می شود، و فرهنگی که صرفاً شکلی از سلطه است کجاست؟ پروپاگاندای نازی چه تمایز جوهری با سرگرمی محض صنعت فرهنگ هالیوود دارد؟
به علاوه، با در نظر گرفتن خیزش دوباره ی نئونازی ها در کشورهایی که به شکل سنتی فاصله ی زیادی از فاشیسم داشته اند (مانند سوئد، فرانسه و …)، و همچنین با توجه به درگیری های اخیر در آمریکا و موضع گیری عجیب دونالد ترامپ که به جای محکوم کردن نژادپرستی، تمام طرفین درگیر در خشونت را مقصر دانست، و دست آخر با عطف به فاشیسمی که زیر ناخن هر کدام از ما ایرانی ها پنهان شده و ما را در مقابل اقلیت ها و مهاجران تحریک می کند، دیدن و اندیشیدن به مکانیسم های وهم گونه ی فاشیسم ضروری به نظر می رسد. این چهارشنبه می خواهیم با دیدن فیلم پیروزی اراده به این مسائل بیشتر فکر کنیم.