Warning: call_user_func_array() expects parameter 1 to be a valid callback, function 'idealtheme_fun_google_fonts' not found or invalid function name in /home/kollekti/public_html/wp-includes/class-wp-hook.php on line 286

 


فراز و نشیب قدرت سیاه | گوران اولسون | ۲۰۱۱ | ۹۳ دقیقه
۱- ما خواهان آزادی هستیم. ما قدرت تعیین سرنوشت برای اجتماع سیاه‌مان را می‌‌خواهیم.
۲- ما خواهان اشتغال کامل برای مردم‌مان هستیم.
۳- ما خواهان پایان دزدیِ کاپیتالیست‌ها از اجتماع سیاه‌مان هستیم.
۴- ما خواهان خانه‌هایی هستم که سرپناهی در شأن انسان‌ها باشند.
۵- ما خواهان آموزشی برای مردم‌مان هستیم که ماهیت حقیقی این جامعه آمریکایی منحط را افشا کند. ما آموزشی می‌خواهیم که تاریخ واقعیمان و نقشمان را در جامعه امروز به ما بیاموزد.
۶- ما می‌خواهیم که تمام مردان‌ سیاه ازخدمت سربازی معاف شوند.
۷- ما خواهان خاتمه فوری وحشیگری پلیس و قتل مردم سیاه هستیم.
۸-ما خواهان آزادی همه افراد سیاه هستیم که در زندان‌های فدرال، ایالت، شهرستان‌ها و شهرها حبس شده‌اند.
۹- ما می‌خواهیم که محاکمه سیاهان در دادگاه‌ طبق قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، توسط هیأت منصفه‌ای متشکل از همتایان  یا افرادی از اجتماع سیاه خودشان انجام شود.
۱۰-ما زمین می‌خواهیم، نان می‌خواهیم؛ مسکن و لباس و آموزش می‌خواهیم. ما عدالت و صلح می‌خواهیم.
                                                                        «پلتفرم ده موردیِ پلنگ سیاه برای دفاع از خویش ۱۵ می ۱۹۶۷»
خوک ها رو تو اجتماعمون راه نمی دیم. خوک برو گمشو!
برادرامون رو به زندان راه نمی دیم. خوک برو گمشو!
خوک ها رو بفرست جهنم. خوک برو گمشو!
انقلاب به اینجا رسیده. خوک برو گمشو!
وقت مسلح شدنه. خوک برو گمشو!

گزارش جلسه اکران:
تاسبتان را به مشاهده ی فیلم-جستار اختصاص داده ایم، و نخستین جلسه را با بازبینی اکران ۱۵ شروع کردیم. فیلمی که از تدوین تصاویر آرشیویِ پیدا شده در تلویزیون سوئد در آمریکای دهه ی ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ ساخته شده است. فیلم گلچینی (عنوان فیلم نیز میکس-تیپ است) از اوج و فرودهای جنبش سیاهان از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۵ را بررسی می کند. در این میان از رهبران قدرت سیاه و حزب پلنگ سیاه گرفته تا نوجوانان محله های فقیر نشین بر پرده ظاهر می شوند، در حالی که بسیاری اوقات رهبران در حال گذران زندگی روزمره ی خود تصویر می شوند، و نوجوانان محلی می توانند با زبان خود تحلیلی دقیق از مناسباتی که برای آنها فقر، محرومیت و تبعیض به همراه داشته ارائه دهند. همچنین فیلم بدون اینکه تصویری از امروز به آرشیو اضافه کند، صدای برخی از مبارزان آن زمان که هنوز فعالیت می کنند (مانند آنجلا دیویس، بابی سیل، کاترین کلیور و..) را به همراه برخی دیگر از سیاهان امروز که بیشتر فعالیت هنری رادیکال را دنبال می کنند ــ مانند طالب کویلی و کوئست لاوــ به تصاویر اضافه کرده است.
ابتدا فرم جستارنویسی فیلم برای ما مهم بود، اینکه چطور با فاصله ی نسبتاً زیاد زمانی و مکانی (کارگردان فیلم خود سوئدی است) می توان مبارزات بخش مهمی از تاریخ را در سپهراکنون احضار کرد، یا شرایط ظهور آن را فراهم ساخت. فراتر از رویکرد و تکنیک هایی که در این فیلم مشخص منجر به چنین مواجهه ای شده اند، پرسش های ما بیشتر حول نسبت اکنون و گذشته می چرخید، اینکه تا کجا باید گذشته را چراغ راه آینده ی خود قرار دهیم، و کجا برعکس، باید از آینده به عنوان مجرایی برای نجات گذشته استفاده کنیم؟ آنچه اما همه توافق داشتیم این بود که باید تاریخ مان را به دست خودمان بنویسیم.
سالهای افول جنبش نیز برای بسیاری از ما پرسش برانگیز بود. اینکه آیا اساساً چنین افولی ذاتی هر جنبشی است یا انتخاب های مبارزان آن جنبش در آن نقشی تعیین کننده داشته است؟ همچنین موضوعی مثل مواد مخدر که به شکل سازمان یافته اجتماع سیاهان را پراکنده ساخت، تا چه حد می تواند درگیری امروز ما نیز دانسته شود و آیا اصلا می توان حکمی کلی صادر کرد که توزیع مخدر پروژه ای امنیتی برای سرکوب است (مثال نقضی که ارائه شد اوج موسیقی جاز سیاهان حدود یک دهه ی قبل بود که به شکلی خلاقانه به مواد تخدیری پیوند خورده بود)
مورد چشمگیر دیگر صبحانه های رایگان بود. تصویری که امروز از پلنگ های سیاه داریم، افرادی مسلح و چرم پوش با چهره ای مصمم و مبارزه جویانه است، در حالی که به گفته ی ادگار هوور رئیس وقت اف بی آی ، صبحانه های رایگان پلنگ های سیاه بزرگترین تهدید داخلی برای قدرت های مستقر بوده است. ایده به سادگی از ضرورت فیزیکی کودکان محله های سیاه شروع شد و به سرعت توانست جنبش را به سطحی ملی برساند.
در پایان با پرسش های مشخص تری توانستیم مسائل خودمان را صورتبندی کنیم. و زمان بیشتری نیاز داریم تا به قول آنجلا دیویس رادیکال بودن را در معنای مشخص آن بفهمیم، یعنی «چنگ اداختن به امور در ریشه هایشان.»